*اینکه تشخیص بدی کی و  کجا باید دست نیازی که به طرفت دراز شده را بفشاری از درس خوندن و بلکه از اجرای حرکات موزون هم سختتره! مشکل اینجاست که چه طور باید فهمید کمکت به دیگران نتیجه ای غیر از مورد سوئ استفاده قرار گرفتن داره!!

**یه روز کاریه که رییس و بقیه کارمندا رفتن کلاس آموزشی و تو تنهایی که صدای تق تق در ورودی وادارت میکنه از آزمایشت دست بکشی بری درو باز کنی که میبینی پیرزنی که قامتش نصف تو با چشمهای نگرون و ملتمس و زبانی که عاقبت به خیری در دنیا و آخرت رو برات طلب میکنه ازت میخواد که اجازه بدی از دستشویی شرکت استفاده کنه! خب معلومه که اجازه میدی! چون قرار نیست در ازای محبتت ، چیزی از اموال شرکت کم بشه! چه بسا چیزهایی هم اضافه بشه!! درو براش باز نگه میداری و یک چشم بهم زدن طول میکشه که در دستشویی بسته بشه و به قول رحمت زیور اینا، گلاب به روتون، روم به دیوار بمب اتم منفجر بشه و کار به جایی بکشه که از سه طبقه  ساختمون، آدمه که سرازیر بشه به کانون بحران و مورد سوال واقع بشی که چرا اجازه دادی پیرزنی که تا این حد پتانسیل عمل داشته، بیاد توی دستشویی شرکت مفخره، تخلیه بشه! من چه کاره بودم. در باز بوده و پیرزنی از روی تاچاری  در نیمه باز را به مثابه در بهشت ،پشت سر خودش بسته و آمده خیلی داخل! آنقدر داخل که توی آزمایشگاه پیش من درخواست اجابت مزاج بفرماید! انگار که قرار نیست روزی ما هر کداممان در این دنیا پیر شویم و ناغافلی تو کوچه پس کوچه های هفت تیر اسهال بگیرییم و از کسی کمک بخواهیم!!!! 

*** خوشحالی که روز کاریت تمام شده و مثل یک پرنده سبکبال پله ها را دوتا یکی میکنی و خودت را می اندازی داخل کوچه که یک دقیقه هم یک دقیقه است و اضافه تر توی شرکت ماندن آخر بی خیالی است در این روزهای کوتاه و سرد. که کسی صدایت می کند: خانم! خانم!! می ایستی و نزدیک شدن مردی با ظاهر خیلی معمولی را به طرف خودت نظاره  می کنی که شاید در جستجوی آدرسی در کوچه ها پرسه می زند. نزدیکت میشود با صدایی مودب و  اشاره به کاغذهای تا خورده ای که به عنوان نسخه داروهای خواهر سرطانی اش در دستش مچاله شده اند ، از تو می خواهد که دو هزار تومن برای کامل شدن هزینه یک آمپول کمکش کنی! فقط ۲۰۰۰ تومان بود به فرض اینکه حتی خواهری برایش وجود نداشته باشد که با سرطان دست و پنجه نرم کند! ولی تو مودبانه تر عذر خواهی میکنی که این مقدارپول در کیف پولت نداری و به نوعی بی تقاوت از کنار هم میگذرید. یک ساعت هم از مواخذه در ازای کمک به انسان دیگری نگذشته بود که این حس اشتباه کردن (کمک بی جا کردن) خوره شد و مثل یک ترمز جلوی حس قلبی ات را گرفت! حالا آمده ای خانه و یک درصد احتمال میدهی که داستان واقعی بوده  و البته خواسته بزرگی نبوده و ۲۰۰۰ تومن شاید برای آن مرد مودب واقعا موثر بوده حتی اگر ماجرا یک داستان کلیشه ای است . کاش  همه چیز را میشد فهمید به راحتی. بدون اینکه کسی بخواهد غرورش را بشکند یا بدجنسی اش را رو کند.

*هفته گذشته ردیف اول کلاس یک آنفولانزای بالفعل نشسته بود و حالا یک آنفولانزای بالقوه دارد توی دلش حرف بد نثار آن ردیف اولی می کند که شعور نداشت که تشخیص بدهد وقتی سرما خورد باید بتمرگد منزل استراحت کند! شیر داغ و یک قاشق عسل با آن میل نموده ام ولی خارش گلویم همچنان آزار دهنده است. درد پا و کمرم از خارش گلو ناامید کننده تر است! و مثل یک تمساح وحشی، عصبانی هستم و گرسنه:یک هفته است که شبها شام نمی خورمم البته به غیر از دیشب که ۲۰۰ گرم کالباس را یواشکی نوش جان کردم و همین الان یادم آمد که این دم آخری ( شاید از این آنفولانزا جان سالم به در نبردم) اینجا بنویسم با تشکر از حس مسوولیت که خبر قبولی من را همه جا به در و دیوار اعلامیه کرد! و شیرینی هم بزودی بعد از آنفولانزا به همراه خرما با  مغز گردو تقدیم میگردد. تاریخ سه و هفت و چهلم تا اطلاع ثانوی به آگاهی می رسد.راستی آیدا اوضاع پیشرفت چطور است ؟( کامنت دونی که نداری، مجبورم اینجا برایت پیغام بگذارم). راجع به "ب.ش" که قرار بود برایت اطلاعات کسب کنم: توی ایران گرایش اش نیست و تحت واحد درسی ارایه میگردد و راهش این است که تزت در این زمینه باشد و بیاب کسی را که در این زمینه خبره باشد! یافتی خبرم کن!!

*سیما جون که سر کلاس میگوید با باسن مبارکمان یک دایره بزنیم نمیدانم من چی جوری دایره میزنم که ایشان مثلث میبیند و از آن ته کلاس اعتراض میکند! مشکل رسم اشکال هندسی به یک طرف نمیدانم چرا فرمان بالا تنه و پایین تنه مان بالانس نمیچرخد!!! آخر کلاس،مضاعف بر دست و پنجه نرم کردن با عضلات قابل ارتعاش دردناک، مشغول ماساژ ماهیچه های فکم میشوم که در عرض همان یک ساعت زمان کلاس، به اندازه تمام خنده های یک ساله ام کش می آیند. 

**وقتی که برایش کادوی تولد میخرم "خاله ناز"ش میشوم وقتی سوالهای ریاضی اش را جواب میدهم "خاله باهوش"اش میشوم وقتی برایش همبرگر و مینی پیتزا میخرم "خاله باحال" اش میشوم و وقتی که پشت تلفن التماسش میکنم  که کمی با هم گپ بزنیم میگوید" خاله نسیم ، آخه من چه صحبتی با شما دارم؟!". راست می گوید بچه، بزرگ شده است دیگر!!

  This is ur world. Shape it or someone else will. " Gary Lew ***

ولکام بک!

* این روزهای پاییز من را از خود بیخود میکند. یک حالی بین گریستن و خندیدن. وفتی که باران هم ببارد این حالتهای مجنون وار تشدید میشود و شانس بیاورم که در خانه باشم که همه این روزها ، همیشه حس خوب بودن است. یک جورهایی هم حس غربت می آید سراغم و فکر به آینده این حال خوشم را مکدر میکند و من فرار میکنم از این افکار ناگوار به دویدن های با دست باز در سرازیری های رو به جلو که پیشانی و گونه هایم یخ میزند و من کیف میکنم با این همه لذتهای عمیق زندگی که بی قیمتند و همیشگی. 

** رفتم برای خودم جایزه خریدم. جایزه گران بود و حالا دارم روی  روان مامان جان کار میکنم تا شاید فرجی شود. اگر فرج نشود باید کس دیگری را  پیدا کنم یا شاید بعد از تمام شدن دوره کلاس حرکات موزونم ، در عروسی ها اجرا داشته باشم و چه میدانم شاید یک کار سوم هم به عنوان تمیز کار خانه ها بگیرم ( از شانس خوبم توی این کار هم خبره ام)، خدا برساند از یک جایی !

*** دارم تغییر رویه میدهم یا بهتر است بگویم ترک عادت! از فیلم دیدن های متوالی و کتاب خواندن های بی رویه باید برگردم به درس خواندن و مقاله خواندن و سوال طرح کردن و سر و کله زدن های انرژی نابود کن! عادت کرده بودم به این تنبلیهایی که خوش خوشانک در ذاتت نفوذ میکند و چقدر ساده سرحالت میاورد. حیف که این یازده ماه زود دیر شد.

* وقتی که نمی نویسم اینجا، مثل این است که کمرنگ شده ام. توی روزهایی که میگذرانم آن حس نگاشته شدنم محو شده است و خودم هم خودم را از یاد برده ام و با همه این تعریف ها ولی انگار معمولی تر شده ام و یا تعریف دیگرش، عادی تر! روزهایم این اواخر تند تند میگذرد و مابین این همه سرعت، خاله ام پر کشید و حالم را خرابتر کرد. از جمله های معمولی غمخوارانه و تسلیت های تکراری حالم بهم میخورد و هر شب خواب میبینم از صحنه های شش هفت سالگی ام تا همین اواخر تا روز مادر! خیلی حال و  روزم خراب است و چیزی درستش نمیکند!

** پارگراف بالا بر میگردد به یک ساعت و نیم پیش که تنهایی داشت خفه ام میکرد و بعد از یک گپ طولانی با یک داغدار دیگه، آنور دنیا که دستش جایی بند نیست و با غربت خودش روز و شب سپری میکند، بهتر شده ام. من اینجا یاسین میخوانم و الرحمن و او درخت میکارد و گیتار میزند، هردویمان برای ادای دین و یا شاید برای اینکه همخون از دست داده اییم! مدام تکرار میکنیم که همه مان میروییم و یادمان باشد که دنیا مال ما نیست و برای هر ضرری که به زندگی انسان دیگری وارد کرده ایم باید جواب پس بدهیم. نمیدانم چرا این تصاویر از جلوی چشمم پاک نمیشود!

Changes

 

"It is funny thing coming home.Nothing changed. Everything looks the same, feels the same, even smell the same. You realize what's changed, is you".

 

"Start by doing what is necessary,
Then do what is possible,
And suddenly you are doing the impossible."

-- Saint Francis of Assisi

BOOK WEEK

 

If there's a book you really want to read but it hasn't been written yet, then you must write it. Toni Morrison

MY BIOGRAPHY

 

I do not know anyone who has got to the top without hard work. That is the recipe. It will not always get you to the top, but should get you pretty near.

 

 MARGARET THATCHER

!

 

.....Last thing I remember, I was
Running for the door
I had to find the passage back
To the place I was before
"Relax", said the night man,
"We are programmed to receive"!
You can check-out any time you like,
But you can never leave.

"Hotel California"